Felix

jednak nie jestem w stanie o nim pisać
mój malutki
zajrzał mi w duszę
kochany

lustro

jeśli wszystko co mnie porusza jest lustrem

dla mnie

Feliks jest mną

siebie chcę uratować

odrzuconą,

niechcianą, chorą,

skazaną na śmierć

chcę ją

i kocham

tak bardzo głęboko
Boże już wystarczy

kochaj

kochaj

kochaj mnie

lub inną żywą istotę

mogłam

mogłam skrócić cierpieniu psu

człowiekowi nie mogę

 

a jeśli

a jeśli nie ma dla mnie uzdrowienia

jeśli nie ma uzdrowienia dla Wiki

nie dla wszystkich jest

dla Guzi było

dla Feliksa nie

robię co jest do zrobienia

podejmuje kolejne decyzje

jestem bardzo zmęczona

utrzymywaniem się na powierzchni
kiedy żle mi bardzo
co mogę zrobic jeszcze,
żeby zdrowym być?
żeby dziecko bylo zdrowe
jeśli nie ma chorób
to co to jest
nie widzę
zmęczona jestem ślepotą
potrzebuję pomocy,
żeby zobaczyć

 



ty

ty to ja

ja to ty

ocean

jestem

życiem

i snem

żywym

tworzeniem

częścią

całością

pragnieniem

spełnieniem

dom

chcę do domu

do miejsca gdzie miłość i cisza

serce

otwór 

mam w klatce piersiowej

z niego złote węże jak słońca promienie

wiją się

łagodnie jak morskie rośliny falują

wypływa  z wewnątrz

światło

w magicznym świecie

w świecie symboli, obrazów i snów

jest coś

jest coś, co mnie ożywia

woda

powietrze

ogień

ziemia, gdy stąpam boso

chcę iść

w tą stronę

żyć tędy

miękka sierść Guzi

jej słodycz

ptaki

słowiki, dzięcioły, sikorki,

a teraz puchacz jeszcze się pojawił

z sesji i 200PWW

w sierpniu na sesji tak bardzo drapałam siebie

żeby zdrapać z powierzchni

i dzisiaj w 200 PWW

zobaczyłam czemu

warstwę wierzchnią zrzucić

jak wąż zrzuca skórę

za ciasną

czy to go boli?

bo mnie tak

myślałam sobie, przyszło do mnie

nie poddawałam się życiu

woli (no napiszę to, aczkolwiek abstrakcyjne) Boskiej

bo bałam się, że umrę, krzywdy jakiej mogę doznać

a krzywdę wyrządzałam sobie sama

przez całe prawie życie 

drogę jaką wybrałam

żeby walczyć

opierając się woli

narzucając swoją(?)

a może jest inaczej

nie jest to ważne
żadna z teorii
jaką mam na swój temat
jest bez znaczenia

Asia na skraju

tak bardzo zmęczona

bałam się, bo gdy myślałam o życiu

myślałam, że nie chcę umierać, nie chcę umrzeć

nie przychodziło, że chcę żyć

i ta prawda była dla mnie straszna

trudna do zniesienia,

jak to możliwe, że nie chcę żyć

a jednak

przedwczoraj jadąc samochodem

płakałam

poczułam wdzięczność, że żyję

wczoraj nieśmiało pojawiło się

że chcę żyć

takie delikatne i lekkie

jak babie lato

jest jeszcze we mnie

brzmi

Boże ratuj mnie...
Niech będzie wola twoja...

za to mogę spać od 3 dni
przestałam się budzić o 3.30
co za ulga

inaczej

inaczej jest

może wypływa to ze złego samopoczucia

i bakterii atakujących organizm

a może z czegoś innego

czuję się jak kosmitka

trudno to nazwać i opisać, powiedzieć

stan odrealnienia

mimo kontaktu z rzeczywistością

jakby czynności wykonywane były obce

jestem obca

sobie obca

mimo, że to ja
jejku

to co było powróciło

i jest